گل گیسو

23 سال پیش ساعت هفت صبح روز 26 اردیبهشت

من به دنیا اومدم،

ساعت هفت صبح امروز وقتی سوار بر چرخ و فلک ذهنم

چرخ می زدم بالا سر افکار به هم ریخته م،

به این نتیجه رسیدم که؛

تنها به شماره های عمرمون اضافه میشه،

بزرگ میشیم ولی معنای بزرگی رو در نمی یابیم،

کنار هم هستیم ولی نمیدونیم جادوی حضور همدیگه هستیم،

زندگی می کنیم ولی سر زنده نیستیم!

به امید اینکه تفکر و تأمل کنیم رو این مسائل،

و لذت ببریم از تک تک لحظات عمرمون.

_{پی نوشت : خیلی عجیبه که پست تولد و مرگ پشت هم بنویسی مگه نه؟}

همیشه میگیم از رگ گردن بهمون نزدیک تره

همیشه میگیم واسه همه مون هست و استثنایی وجود نداره

همیشه هر از گاهی یا بعضی هامون همیشه بهش فکر میکنیم

اما؛

مرگ عزیزان آدم خیلی سخته...

یعنی هرجور تلاش میکنی منطقی برخورد کنی نمیشه.

روز جمعه بعد از ظهر درست تو اون طوفان و بارون شدید من تنها عموی خودمو از دست دادم،

اولین بار بود که انقدر ناگهانی یکی رو از دست دادم،

اولین بار بود که انقدر ضجه زدم،

اولین بار بود که نام فامیلم رو روی یه مزار می دیدم،

اولین بار بود...

اگه بخوام ساده و بدون حاشیه بگم ؛

توو شغل معلمی ،

بیش از اون که درس بدی درس میگیری.

*روز معلم مبارک*

الهی؛

با خاطری خسته از اغیار،

و به فضل تو امیدوار،

دست از غیر شسته و در انتظار رحمتت نشسته ام،

بدهی کریمی،

ندهی حکیمی،

بخوانی شاکرم،

برانی صابرم،

الهی؛

احوالم چنان است که می دانی،

و اعمالم چنین است که میبینی،

نه پای گریز دارم،

و نه زبان ستیز،

ای مهربان ترین مهربانان،

بهترین ها را در سال جدید برای من،

خویشانم و دوستانم،

مقدر فرما.

آمین